Το άγχος και ο φόβος είναι δύο φυσιολογικές λειτουργίες του οργανισμού οι οποίες λειτουργούν με σκοπό να μας προειδοποιήσουν ή να μας προστατέψουν από κάποια απειλή. Το ζήτημα είναι, τι συμβαίνει όταν ενεργοποιείται ο εσωτερικός "συναγερμός" ενώ δεν υπάρχει εξωτερική απειλή.
Στην καθημερινότητα πολλοί άνθρωποι έχουμε έρθει σε επαφή με την υπερανάλυση, μία συνεχής ανησυχία δηλαδή, για το τι μπορεί να συμβεί, δυσκολία στον ύπνο, σωματική ένταση ή ακόμη και ως αποφυγή καταστάσεων που δύναται να μας προκαλέσουν φόβο.
Το να διαχειριστώ το άγχος μου, δεν συνάδει με την εξαφάνιση του. Χρειάζεται να αποδεχτώ την ύπαρξη του και να μπορέσω να μειώσω την επίδραση που έχει στον ψυχισμό μου.
Ένα πολύ σημαντικό βήμα είναι η αυτοπαρατήρηση, να μπορούμε να ξεχωρίζουμε το «τι συμβαίνει πραγματικά αυτή τη στιγμή» από το «τι φοβάμαι ότι μπορεί να συμβεί». Το μυαλό, όταν βρίσκεται σε κατάσταση άγχους, συχνά αντιμετωπίζει ένα πιθανό σενάριο σαν να είναι ήδη πραγματικότητα. Επομένως με αυτόν τον τρόπο, μπορώ να διαχωρίζω το ρεαλιστικό από το φανταστικό σενάριο και να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ποιο σενάριο έχει την μεγαλύτερη βάση, σύμφωνα με τα δεδομένα που μπορεί να έχω. Αντί να αναρωτηθώ “κι αν πάνε όλα στραβά;”, μπορώ να σταθώ για λίγο και να αναρωτηθώ: Τι γνωρίζω αυτή τη στιγμή; Τι υποθέτω; Τι μπορώ πραγματικά να ελέγξω.
Στόχος δεν είναι μία ζωή χωρίς την παρουσία του άγχους, αλλά μία ζωή που το άγχος και ο φόβος δεν θα ελέγχουν την ζωή μας και θα παίρνουν όλες τις αποφάσεις αντί για εμάς.
