Με ποια κριτήρια στην πραγματικότητα επιλέγω τον σύντροφο μου; Είναι κριτήριο η ομορφιά; η καλοσύνη; μήπως η ανεξήγητη ασφάλεια που αισθάνομαι;
Η επιλογή ενός συντρόφου δεν είναι τόσο συνειδητή όσο νομίζουμε. Συχνά επιλέγουμε ασυνείδητα συντρόφους οι οποίοι καθρεφτίζουν δικά μας σημαντικά πρόσωπα που μας παρείχαν ή δεν μας παρείχαν φροντίδα από το παρελθόν μας, αναπαράγοντας με αυτόν τον τρόπο παλιές δυναμικές σε μια προσπάθεια να αλλάξουμε αυτή τη φορά την έκβασή τους. Όπως καταλαβαίνουμε κάτι τέτοιο δεν βασίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα, μπορεί, για παράδειγμα, να νιώσουμε έντονη έλξη προς έναν άνθρωπο που είναι συναισθηματικά απόμακρος, όχι επειδή αυτή η σχέση μπορεί πραγματικά να καλύψει τις ανάγκες μας, αλλά επειδή η συγκεκριμένη δυναμική μάς είναι ήδη γνωστή. Αν κάποτε χρειάστηκε να διεκδικούμε την προσοχή, ή την αποδοχή ενός σημαντικού προσώπου, είναι πιθανό αργότερα να βρεθούμε να προσπαθούμε να κερδίσουμε τα ίδια πράγματα μέσα σε μια ερωτική σχέση. Πιο συγκεκριμένα, σαν να υπάρχει μέσα μας η προσδοκία ότι, αν αυτή τη φορά καταφέρουμε να κάνουμε τον άλλον να μας επιλέξει, να μας αγαπήσει ή να είναι διαθέσιμος για εμάς, τότε θα διορθώσουμε κάπως και εκείνη την παλαιότερη εμπειρία. Μόνο που το παρελθόν δεν αλλάζει μέσα από την επανάληψή του.
Παρόλα αυτά η επιλογή αυτή δεν χρειάζεται να είναι για πάντα ασυνείδητη. Μέσα από την ψυχοθεραπεία, και την προσωπική δουλειά με τον εαυτό το άτομο δύναται να αναγνωρίσει αυτή την οικειότητα να ξεκινήσει να επιλέγει συντρόφους όχι βάσει της τραυματικής οικειότητας, αλλά των ρεαλιστικών ποιοτικών χαρακτηριστικών που ζητάει από έναν σύντροφο. Η πραγματική επούλωση προϋποθέτει να αναγνωρίσουμε αυτά τα αυτόματα μοτίβα, που συνδέονται με τραυματικές εμπειρίες και δεσμούς, και να αρχίσουμε να κάνουμε συνειδητές επιλογές που μας προσφέρουν συναισθηματική ασφάλεια.
